dnt_diethnes_nomismatiko_tameio

Μια έκθεση γεμάτη… άλλοθι

mmαπό author page

0 σχόλια Ρεπορτάζ

Ως μια «ναι μεν, αλλά» αναγνώριση λαθών από το ΔΝΤ ερμηνεύεται η έκθεση που έδωσε χθες στη δημοσιότητα και με την οποία επιχειρεί μια αξιολόγηση των περιπτώσεων χωρών στις οποίες το Ταμείο παρενέβη από το ξέσπασμα της κρίσης στην Αμερική το 2008 και την Ευρώπη λίγο αργότερα, αρχής γενομένης από την Ελλάδα.

Από τα όσα καταγράφονται στη συγκεκριμένη έκθεση είναι εμφανές ότι το Ταμείο υπεραμύνεται της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης που επιβλήθηκε στη χώρα μας, την οποία όμως «ναι μεν» θεωρεί ότι αν γινόταν υπό διαφορετικούς όρους θα είχαν αποφευχθεί δυσάρεστες παρενέργειες (όπως η εκτόξευση του χρέους και η συρρίκνωση του ΑΕΠ), «αλλά» -όπως αφήνεται να εννοηθεί- τα πράγματα δεν μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά…

Πέντε χρόνια πριν

Τι σημαίνει όμως «να γινόταν με διαφορετικούς όρους»; Πέντε χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης στην Ελλάδα και την αποτυχία του πρώτου Μνημονίου, το Ταμείο τάσσεται σήμερα υπέρ της άποψης ότι η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης για χώρες με κλειδωμένη ισοτιμία πρέπει να συνδυάζεται με μια μακροπρόθεσμη και σταδιακή δημοσιονομική προσαρμογή και -στις περιπτώσεις που απαιτείται- με «κούρεμα χρέους».

Στην έκθεσή του το ΔΝΤ προβαίνει εμμέσως στην παραδοχή ότι και οι δύο προαναφερθέντες αυτοί όροι καταστρατηγήθηκαν στην περίπτωση της Ελλάδα δίνοντας -και πάλι εμμέσως- μια εξήγηση γι’ αυτό: ο πρώτος λόγος είναι ότι μια σταδιακή και ηπιότερη δημοσιονομική προσαρμογή απαιτεί πρόσθετη χρηματοδότηση.

Για όσους όμως γνωρίζουν από μέσα το παρασκήνιο εκείνης της εποχής, θυμούνται ότι οι Ευρωπαίοι- κατ’ ομολογία μάλιστα του επικεφαλής του EuroWorking Group Τόμας Βίζερ τον Ιανουάριο του 2013- «επέλεξαν μια σκληρότερη και ραγδαία δημοσιονομική προσαρμογή για τη χώρα μας διότι δεν ήθελαν να δώσουν επιπλέον δανεικά στην Ελλάδα».

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το 2010 η απειλή μετάδοσης της κρίσης ήταν τέτοια που κατ’ ουσίαν δεν υπήρχε χρόνος για να αξιολογηθεί η αναγκαιότητα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέος, που υπό άλλες συνθήκες -όπως αναφέρεται στην έκθεση- θα συνιστούσε προϋπόθεση για να έχει η Ελλάδα πρόσβαση στα δάνεια του Ταμείου.

Ηταν πολύ αργά

Ετσι, ενώ το ΔΝΤ στο συγκεκριμένο κείμενο παραδέχεται αυτό που πλέον πέντε χρόνια μετά όλες οι πλευρές συνομολογούν δημόσια, ότι δηλαδή «η ελάφρυνση χρέους προς την Ελλάδα το 2012 ήρθε πολύ αργά και ήταν πολύ μικρή» σε σχέση με το μέγεθος της ελάφρυνσης που θα ήταν πραγματικά αναγκαία για να επέλθει η βιωσιμότητα του χρέους, ωστόσο αυτή η παραδοχή του Ταμείου είναι διανθισμένη με το άλλοθι που στην ίδια έκθεση έχει φροντίσει να δημιουργήσει, με τελικό αποτέλεσμα να μην έχει αναλάβει κανείς μέχρι σήμερα την ευθύνη ούτε για τη σκληρή αντί της βαθμιαίας δημοσιονομικής προσαρμογής που επιβλήθηκε με τις γνωστές συνέπειες ούτε για τη μη έγκαιρη ανάληψη δράσης για την αντιμετώπιση του εξ αρχής μη διαχειρίσιμου δημόσιου χρέους.

Η νέα «ναι μεν, αλλά» αναγνώριση λαθών από το ΔΝΤ δεν απαντάει στο ουσιαστικό ερώτημα, το οποίο δεν είναι αν έγιναν λάθη στην περίπτωση της Ελλάδας. Δεν χωράει αμφιβολία ότι έγιναν.

Αλλά αν οι δανειστές της χώρας μας διδάχτηκαν από αυτά και αν είναι σήμερα διατεθειμένοι να τα διορθώσουν. ΄Η, αντιθέτως, αν σε τελική ανάλυση αυτό που επιχειρείται είναι να εγκαθιδρυθεί ή άποψη του… «ό,τι έγινε, έγινε».

Αναρτημένο στο efsyn.gr

Αφήστε μια απάντηση